Jakie informacje powinny znależć się na opakowaniu żywności?

Ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia mówi, iż „oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego”.

Środkiem spożywczym jest każda substancja  i produkt przetworzony, częściowo przetworzony lub wcale nie przetworzony. Jest on przeznaczony do spożycia przez ludzi, albo przypuszczamy, że taka okoliczność może się pojawić. Środek spożywczy obejmuje napoje, gumę do żucia i wszystkie substancje, łącznie z wodą (przeznaczoną do picia przez ludzi), świadomie dodane do żywności podczas jej wytwarzania, przygotowania lub obróbki. Środek spożywczy nie obejmuje:

  1. pasz;
  2. zwierząt żywych, chyba że mają być one wprowadzone na rynek do spożycia przez ludzi;
  3. roślin przed dokonaniem zbiorów;
  4. produktów leczniczych w rozumieniu dyrektyw Rady 65/65/EWG i 92/73/ EWG;
  5. kosmetyków w rozumieniu dyrektywy Rady 76/768/EWG;
  6. tytoniu i wyrobów tytoniowych w rozumieniu dyrektywy Rady 89/622/ EWG;
  7. narkotyków lub substancji psychotropowych w rozumieniu Jedynej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.;
  8. pozostałości i kontaminantów.

W ustawie zaznaczono, że każdy środek spożywczy wprowadzany do obrotu musi być oznaczony. „Wprowadzony do obrotu” to nie tylko ten, który został sprzedany! To także ten, który przed chwilą zszedł z taśmy produkcyjnej i będzie  przebywał w magazynie.

Obowiązkowe informacje, które muszą się znaleźć na opakowaniu:

  1. nazwa środka spożywczego;
  2. składniki w nim występujące;
  3. data minimalnej trwałości albo termin przydatności do spożycia;
  4. sposób przygotowania lub stosowania, dane identyfikujące producenta i/albo miejsce lub źródło pochodzenia;
  5. zawartość netto lub liczba sztuk opakowanego środka spożywczego;
  6. warunki przechowywania;
  7. oznaczenie partii produkcyjnej;
  8. oznaczenia klasy jakości handlowej.

Środki spożywcze niebędące preparatami do początkowego żywienia niemowląt nie mogą być oznakowane, prezentowane, reklamowane i wprowadzane do obrotu w sposób wskazujący lub mogący sugerować, że są wystarczające do zaspokajania potrzeb żywieniowych zdrowych niemowląt przez pierwsze 6 miesięcy życia„. Żywienie dzieci jest bardzo ważne, dlatego też rządzi się swoimi (ostrzejszymi” prawami. Nie wolno w żaden sposób namawiać mamy, aby zrezygnowały z karmienia piersią na rzecz karmienia sztucznego. Zakaz dotyczy wszelkich form reklamy. Przykładowo w placówkach takich jak szpitale czy też przychodnie nie mogą znajdować się ulotki mieszanek do karmienia dzieci, dodatkowo żadna pielęgniarka nie powinna namawiać pacjentek do rezygnacji z karmienia.  Na opakowaniach produktów nie wolno umieszczać zdjęć „szczęśliwych dzieci”.

Bardzo ważną zasadą znakowania jest „niewprowadzanie konsumenta w błąd”. Oznacza to, że producent nie powinien wykorzystywać niewiedzy konsumenta w celu osiągnięcia zysku. Przykładowo, nie wolno przypisywać produktowi  właściwości, których on nie posiada. Zasada ta tyczy się również do nazwy, rodzaju, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, sposobu produkcji właściwości produktu.
Jeśli produkt zawiera inny skład niż deklarowany na opakowaniu przez firmę, wówczas, uznajemy go jako „zafałszowany”. Zafałszować, można dodając jakiś składnik, nie dodając go wcale lub znacznie zmienić ilość pojedynczego lub kilku składników.

Istniej grupa produktów, które zgodnie z prawem nie muszą posiadać etykiety ze składem . Są to:

  • sery, masło, śmietana, mleko (jeżeli do ich wytworzenia użyto tylko produktów mlecznych oraz niezbędnych w procesach przetwórczych enzymów lub drobnoustrojów),
  • wody gazowane (jeśli występują informacja dotycząca ilości dwutlenku węgla),
  • świeże, nieobrane i nie rozdrobnione owoce i warzywa,
  • ocet (jeśli w produkcji nie wykorzystuje się dodatkowych składników),
  • piwo, wino i napoje spirytusowe (bez składników alergennych).GDA – jest to procentowa zawartość poszczególnych składników odżywczych i energii w porcji produktu oraz procentowe porównanie danej ilości do zapotrzebowania określonego na podstawie międzynarodowych norm żywieniowych. Wartości te są odpowiednie dla  młodej kobiety, zdrowej o średniej aktywności fizycznej.  Mężczyźni powinni wziąć poprawkę na wszystkie składniki, gdyż są one nieco niższe niż Ich zapotrzebowanie. W poniższej tabeli zawarte są dane do których odnoszą się GDA podawane w %.
    Składnik odżywczy Wskazane Dzienne Spożycie (GDA) – wartości proponowane dla kobiet
    Wartość energetyczna 2000 kcal
    Białko 50 g
    Węglowodany 270 g
    Tłuszcz nie więcej niż 70 g
    Kwasy tłuszczowe nasycone nie więcej niż 20 g
    Błonnik 25 g
    Sód (sól) nie więcej niż 2,4 g (6 g)
    Cukry nie więcej niż 90 g
    – w tym cukry dodane nie więcej niż 50 g

Mogłabym  jeszcze wiele pisać na temat wiedzy przekazu zawartego na etykiecie, jednak to w kolejnych postach… 😉 Myślę, że teraz zupełnie inaczej spojrzycie na Wasze ulubione produkty. Warto kontrolować nasze zakupy, aby producenci nie manipulowali nami z powodu naszej własnej niewiedzy. Życzę udanych zakupów 🙂


Źródło:

  1. Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (DzU z dnia 27 września 2006 r.).
  2. Rozporządzenie ministra rolnictwa i rozwoju wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (DzU z dnia 31 lipca 2007 r.) art. 2.1.
Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s